"GRAJĄC OBRAZAMI" - finisaż wystawy Bartłomieja Skawskiego

Bartłomiej Skawski GRAJĄC OBRAZAMIBezpośrednia manualność są wspólne dla mojego tkactwa i kolażu. Ważny jest bezpośredni kontakt z materią – przędzą w gobelinie i papierem w kolażu. Harfa to instrument, który zawsze jawił mi się niczym osnowa ze strun naciągnięta na misterną ramę o niezwykłym kształcie. Jedną z technik gry na harfie jest harfa preparowana. Różne przedmioty, takie na przykład jak kawałki papieru, są wplecione w struny, aby zmienić brzmienie instrumentu. Chordofony – to grupa instrumentów muzycznych,w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest drgająca struna rozciągnięta pomiędzy dwoma punktami. Struna może być nawet z jedwabiu niczym jedwabna muzyczna nić osnowy. Z każdym klawikordem (najstarszy instrument strunowy klawiszowy, którego wielkim miłośnikiem był Bach) związany jest element tkactwa. Najprawdopodobniej do strojenia klawikordu używało się odpowiednio przeplecionej między strunami przędzy.Twarz, postać, człowiek to motyw łączący wszystkie moje prace.Niezależnie od tego, czy tkam czy maluję z wyobraźni, nie umiem uciec od figuracji, od człowieka, od ludzi. To mój świat. Także w życiu, w rzeczywistości poza sztuką, ludzie są dla mnie najważniejsi, najbardziej interesujący, fascynujący. To największe źródło inspiracji.Tkactwo to proces bardzo długi, niemal niekończący się, niczym w medytacji.W moich gobelinach Björk pojawia się w anturażu dzieł sławnych z historii sztuki: jako lutnistka od Caravaggia lub w zbroi od Malczewskiego a piosenkarka – Madonna jawi się niczym Simonetta Vespucci z obrazu Botticellego. Jest połączeniem tego co najstarsze,odwieczne i tradycyjne z nowoczesnością i współczesnością na poziomie ikonograficznym. W starych dziełach klasyków umieszczam współczesną ikonę muzyki i mody. Połączenie działa też na poziomie technik plastycznych – wykorzystuję starą tkacką technikę gobelinową, tkając obraz z kolażu stworzonego często cyfrowo i wdrukowanego współczesną techniką poligraficzną.Myślenie tkackie to trochę myślenie pixelem, dlatego najłatwiejsze wzory są geometryczne, piony i poziomy.Jednym z surowców potrzebnych do tworzenia gobelinów jest CZAS, do ich wykonania trzeba nieproporcjonalnie dużo czasu w stosunku do ilości przędzy. Współcześnie czas jest rzadkim drogocennym surowcem.Tkanina współczesna jako kolaż tkacki, skleja różne „wątki plastyczne”:- na poziomie technik i materiałów, - na poziomie wizualnym,- na poziomie układów i kompozycji, - na poziomie ikonograficznym i znaczeniowym.Jest sztuką z pogranicza malarstwa, rzeźby, niemal architektury.Na poziomie dyscyplin sztuki tworzy jednak całkiem nową dyscyplinę, wyzwolona od funkcji użytkowej, będąc transkrypcją tkackiej tradycji na współczesny język sztuki.Najróżniejsze rodzaje tkanin: kilim, makata, kobierzec, tapiserie,aplikacje, hafty i koronki wycięte z dziejów sztuki zostają wklejone w nowy kontekst, dają obraz współczesny. Światłowodowe włókna nowoczesności podłączone zostają do serwera tradycji.Mój kolaż muzyczny. Podobnie jak w kolażu plastycznym, papierowym czy cyfrowym zestawiam dwa dzieła muzyczne, nakładam je na siebie, czasem trochę przycinam, otrzymując nową jakość, nowy utwór. Rytm plastycznysplotu ma dużo wspólnego z rytmem muzycznym. Chciałbym przenieść język partytur na język żakardu.Kolaż (muzyczny czy plastyczny) jest zapisem, kodowaniem rzeczywistości. Język splotu jest transpozycją, tłumaczeniem muzyki na język tkacki. Muzyka przetwarza wszystko w dźwięk, takt, rytm. W splocie podobnie jak w melodii istnieje wręcz matematyczny porządek,pięciolinia jest osnową, nuty są jak wątki. Notacja muzyczna jest kodem i swoistym językiem muzyki.Braille. Innym językiem, którego nie widać i nie słychać, jest język dotyku, jest język Braille’a. I tutaj także zachodzą analogie. Tkactwo jest równie dotykowe. Językiem Braille’a można by zakodować żakard.Kod Braille można przetworzyć na dźwięki.Podobnie jest z alfabetem Morse’a.Kipu oznacza w języku keczua „węzeł”. To forma trójwymiarowego zapisu stosowana przez Indian prekolumbijskich Ameryki Południowej. Nazywane „pismem węzełkowym” ze względu na swoją formę: zbiór wykonanych z bawełny lub włosia lamy i alpaki kolorowych sznurków z supełkami. Był on chyba najbardziej tkackim językiem, swoistym kodem z włókna.Współcześnie kolaż przenika niemal każdą dziedzinę życia. Występuje w różnych kontekstach – od architektury, przez muzykę, literaturę, po świat mody i film. Od razu nasuwa się na myśl współczesna teoria kultury remixu Lawrence’a Lessiga. Nasz świat XXI wieku jest dziś pocięty przemieszany i sklejone na nowo w wirtualnym wszechświecie.Czy znajdziemy nić Ariadny, by w tym labiryncie znaczeń nie zgubić siebieBartłomiej Skawski artysta wizualny, którego ulubionym medium są: malarstwo, tkanina artystyczna - gobelin , kolaż (klasyczny), kolaż komputerowy i „ kolaż muzyczny”.Ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Artura Grottgera w Tarnowie w zakresie specjalności formy użytkowe ze specjalizacją tkactwo artystyczne. Dyplom ukończenia studiów magisterskich z tytułem magistra sztuki w Instytucie Sztuki ; Wydziału Artystycznego w Cieszynie Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Dyplom z malarstwa „Remixy” u prof. Lecha Kołodziejczyka i pisemna praca magisterska „Wieloznaczność miłości i śmierci w sztuce Nobuyoshi Arakiego i Nan Goldin” u prof. Anny Markowskiejwww.instagram.com/bartlomiejzenonskawski