Giulio Cesare / Georg Friedrich Händel

Dostępność wydarzenia Okno dialogowe zawierające informacje o dostępności wydarzenia. Dostępność Miejsca parkingowe Czy na terenie obiektu lub w jego okolicy znajdują się miejsca parkingowe? Nie Czy korzystanie z parkingu jest odpłatne? Nie Czy zapewniono miejsca parkingowe dla osób z niepełnosprawnością? (na terenie obiektu lub w strefie publicznej) Nie Uwagi: w strefie publicznej Wejście Gdzie znajduje się wejście dostępne dla osób poruszających się na wózku? Wejście główne W jaki sposób osoba poruszająca się na wózku może dostać się do budynku? Przy pomocy pracownika obiektu, Przy pomocy własnego asystenta W jaki sposób można dostać się do wejścia? Pochylnią, Podnośnikiem schodowym Jaka jest szerokość drzwi wejściowych? 2m Wysokość progu przy drzwiach 10 cm Toalety Czy zapewniono toaletę dla osób z niepełnosprawnością? Nie Dostępność wydarzenia W jaki sposób zapewniona zostanie dostępność wydarzenia? Czy organizator wydarzenia zapewnia asystenta? Nie Czy organizator wydarzenia zapewnia miskę z woda dla psa przewodnika/asystującego? Nie Czy w miejscu wydarzenia jest miejsce wyciszenia? Nie Czy organizator wydarzenia przygotował przedprzewodnik dla osób z autyzmem lub z niepełnosprawnością intelektualną? Nie Giulio Cesare / Georg Friedrich Händel kultura muzyka opera spektakl sztuka teatr Warszawa warszawska opera kameralna XIII Festiwal Oper Barokowych Wiek powyżej: 18 Kultura i Rozrywka Giulio Cesare / Georg Friedrich Händel 06 lis piątek, godz. 19:00 - 22:00 Warszawa, Teatr Warszawskiej Opery Kameralnej, al. Solidarności 76 b Warszawa, 00-145 Bilet: 250.110 zł Zapisy na wydarzenie Okno dialogowe z informacjami niezbędnymi do zapisania się na wydarzenie. Zapisz się na wydarzenie Zapisy pod numerem telefonu: +48 22 831 22 40 Zapisy pod adresem e-mail: Organizator Strona organizatora Znajdź go na: Warszawska Opera Kameralna https://operakameralna.pl/event/giulio-cesare-georg-friedrich-handel-8/ (otwiera się w nowej karcie) UWAGA! Spektakl dla widzów dorosłych !!! W czasie trwania spektaklu dwukrotnie będą użyte krótkotrwałe światła stroboskopowe. Teatr Warszawskiej Opery Kameralnej Georg Friedrich Händel Giulio Cesare Opera w trzech aktach Libretto | Nicola Francesco Haym według Giacomo Francesco Bussaniego Realizatorzy Kierownictwo muzyczne | Adam Banaszak Reżyseria i inscenizacja | Włodzimierz Nurkowski Scenografia i kostiumy | Anna Sekuła Choreografia | Wioletta Suska Reżyseria światła | Paweł Murlik Multimedia | Adam Keller Obsada GIULIO CESARE | Jan Jakub Monowid CLEOPATRA | Dorota Szczepańska SESTO | Ray Chenez CORNELIA | Joanna Motulewicz TOLOMEO | Nicholas Tamagna ACHILLA | Artur Janda NIRENO | Artur Plinta CURIO | Łukasz Górczyński Tancerze Jakub Piotrowicz, Mateusz Sobczak, Jan Kosianko, Julia Dąbrowska, Agata Kuczyńska, Klaudia Szmytka, Weronika Wieczorkowska, Tymoteusz Rozbicki, Bartosz Wicher, Igor Musiewicz, Michał Góral Zespół Wokalny Warszawskiej Opery Kameralnej Kierownik Zespołu Wokalnego | Krzysztof Kusiel-Moroz Orkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) Dyrygent | Adam Banaszak czym jeszcze mocniej zdobywa jego miłość. Kolejne spotkanie przerywa napaść skrytobójców: Cezar skacze w odmęty morskie i zostaje uznany za martwego. W nagrodę Achillas oczekuje spełnienia swojego życzenia, czyli przekazania mu Kornelii. Ale król Ptolomeusz, sam zakochany w Rzymiance, odprawia go z niczym, na dodatek szydząc sobie z niego. Każe przyprowadzić kobietę do swojego haremu. Trzeci akt rozpoczyna się zwycięstwem Egipcjan nad Rzymianami i sprzymierzoną z nimi Kleopatrą. Ptolomeusz więzi siostrę, chce ją zgładzić. Śmiertelnie ranny w walce Achillas oddaje dowództwo nad wojskiem Sekstusowi, przekazując jednocześnie sekret o tajemnym przejściu do pałacu Ptolemeusza. Rozmowie przysłuchuje się Cezar; rusza do zwycięskiego kontrataku. Sekstus uwalnia matkę i zabija Ptolomeusza. W porcie dochodzi do triumfalnego ogłoszenia Cezara „signor del mondo e imperator romano”, a Kleopatry „tributaria regina dell’Egitto”. Kochankowie przyrzekają sobie wieczną miłość, a Egipt raduje się z pokoju. Muzyka Haendla jest zmienna, pełna uczucia, namiętności i żaru. Mieni się różnymi barwami i rytmami: od zmysłowości i radości, przez bohaterstwo i zemstę, po smutek i ból. Napędem jest tu ciągły kontrast, pozbawiony schematyzmu i monotonii. Słychać to już w jednej z pierwszych odsłon, wypełnionej jakże różnymi reakcjami na wieść o śmierci Pompejusza. Cezar jest wściekły (bohaterska aria „Empio, dirò, tu sei”), Kornelia chce umrzeć (jej aria „Priva son d’ogni conforto” to lament-płacz, delikatny i cichy), Sekstus pragnie zemsty (aria „Svegliatevi nel core” jest ostra, prowadzona dużymi skokami, w zmiennym rytmie), Achillas jest pod urokiem Kornelii, podobnie Kurius. A wszystko rozgrywa się w ciągu kilkunastu zaledwie minut, na jednej niewielkiej przestrzeni. Pięknie, przejmująco i zmysłowo. „Akcja oper barokowych, choć urozmaicona i barwna, nie jest wbrew pozorom czynnikiem pierwszoplanowym – analizowała muzykolog Ewa Obniska. – Przywiązanie wielkiej wagi do arii wydaje się logiczną konsekwencją tego stanu rzeczy. […] właśnie w ariach mogły zyskać pełnię wyrazu uczucia, jakich doznawali bohaterowie oper. Rola arii uwarunkowana jest ponadto sama istotą opery barokowej, która jest teatrem postaci”. Giulio Cesare in Egitto Händla mówi głównie o pragnieniu. Silnym, wyniszczającym, pchającym do natychmiastowego działania, rodzącym gwałtowne reakcje (i wspaniały śpiew). Każdy kogoś i czegoś pragnie, od razu, od wejścia. Jednocześnie każdy ma jasno określony cel. Kornelia pragnie śmierci (najpierw swojej, potem Ptolomeusza), Sekstus chce pomścić ojca i zabić króla, Ptolomeusz i Kleopatra marzą o władzy. Cezar pożąda Kleopatry, Achillas i Ptolomeusz – Kornelii, podobnie Kurius (choć nie pogardziłby Lidią, czyli przebraną Kleopatrą…). Jedynym nieskażonym wydaje się Nirenus, służący i powiernik egipskiej królowej. Dramma jest też przesiąknięta okrucieństwem i śmiercią. Na Cezara przygotowywany jest zamach (ratuje się skokiem do morza), na własne życie targają się Kornelia i Sekstus, młody Rzymianin trzykrotnie usiłuje zabić Ptolomeusza (ostatni raz skutecznie), w walce umiera Achillas (nie licząc setek, tysięcy żołnierzy), zginąć ma także Kleopatra. A przecież dzieło otwiera wiadomość o bestialskim mordzie na Pompejuszu i podanie jego głowy na misie. Okrutne jest też to, że mordować chcą dzieci, Ptolomeusz i Sekstus. W recytatywach i ariach tego drugiego co chwila pojawiają się znaczące słowa: „vendetta”, „morte”, „traditor”. Pierwszego być może tłumaczy samo imię: greckie ‘ptolemaios’ znaczy ‘wojowniczy’… Miłość i szczęście mogą być tu jedynie pozorne. Händel i Haym pisali swoje dzieło ze świadomością historii, jej rozwoju i końca. Wiedzieli, ze Cezar zginął zamordowany, brutalnie i dzięki spiskowi. Że Kleopatra nie była jego jedyną wybranką, że również zginęła tragicznie. Że ich uczucie, mimo potęgi i namiętności, opierało się w pewnym sensie na układzie (Kleopatra dzięki Cezarowi zdobyła koronę). Że Kleopatra nie mogła być niczyją jedyną żoną, tylko nałożnicą i kochanką, mimo że najpewniej najwspanialszą. To zresztą były inne czasy, moralności i obyczaje. Muzyka Giulio Cesare in Egitto ma wiele wspaniałych miejsc. Choćby aria zemsty Sekstusa „Svegliatevi nel core”, „Tu sei il cor di questo core” Achillasa czy następujący po niej wspaniały duet Kornelii i Sekstusa „Son nata a lagrimar / Son nato a sospirar” z końca pierwszego aktu, Ptolemeuszowe „Si, spietata, il tuo rigore” z drugiego czy „Domerò la tua fierezza” z trzeciego aktu… Ale jedno trzeba niewątpliwie podkreślić: Giulio Cesare Händla to nie tylko „numery”, recytatywy i arie, osobne i niepowiązane, istniejące dla samych siebie. To gęsta i dramatyczna muzyka, nasycona emocją, intensywna i impulsywna, dynamiczna, niesłabnąca z taktu na takt. Potrzebująca wspaniałych głosów, wrażliwego dyrygenta, otwartej przestrzeni.