Dariusz Radziwiłł, syn Witolda

Dostępność wydarzenia Okno dialogowe zawierające informacje o dostępności wydarzenia. Dostępność Miejsca parkingowe Czy na terenie obiektu lub w jego okolicy znajdują się miejsca parkingowe? Tak Czy korzystanie z parkingu jest odpłatne? Nie Czy zapewniono miejsca parkingowe dla osób z niepełnosprawnością? (na terenie obiektu lub w strefie publicznej) Tak Wejście Gdzie znajduje się wejście dostępne dla osób poruszających się na wózku? Wejście główne W jaki sposób osoba poruszająca się na wózku może dostać się do budynku? Samodzielnie W jaki sposób można dostać się do wejścia? Z poziomu terenu Jaka jest szerokość drzwi wejściowych? 2m Wysokość progu przy drzwiach 10 cm Toalety Czy zapewniono toaletę dla osób z niepełnosprawnością? Tak Dostępność wydarzenia W jaki sposób zapewniona zostanie dostępność wydarzenia? Polskie napisy Czy organizator wydarzenia zapewnia asystenta? Nie Czy organizator wydarzenia zapewnia miskę z woda dla psa przewodnika/asystującego? Tak Czy w miejscu wydarzenia jest miejsce wyciszenia? Tak Czy organizator wydarzenia przygotował przedprzewodnik dla osób z autyzmem lub z niepełnosprawnością intelektualną? Nie #senior w teatrze HistoriaLitwy muzyka na żywo PostSowiecka SztukaWspółczesna teatr Wiek powyżej: 60 Kultura i Rozrywka Dariusz Radziwiłł, syn Witolda 04 gru piątek, godz. 19:00 - 20:00 Warszawa, Nowy Teatr Bilet: 40 zł Zapisy na wydarzenie Okno dialogowe z informacjami niezbędnymi do zapisania się na wydarzenie. Zapisz się na wydarzenie Zapisy pod numerem telefonu: +48 22 849 35 53, +48 509 133 333 Zapisy pod adresem e-mail: bow@nowyteatr.org Organizator Strona organizatora Znajdź go na: Nowy Teatr w Warszawie https://nowyteatr.org/pl/ (otwiera się w nowej karcie) Muzyczne obrazy z archiwów Litewskiej Telewizji. Karolis Kaupinis | Operomanija / 7. Międzynarodowy Festiwal Nowa Europa. Uzdrowisko Opera Duża scena W języku litewskim z polskimi napisami Czas trwania: 1 godzina Bilety: 60 / 40 PLN Podróż przez archiwalne nagrania z litewskiej telewizji z lat 1989-1991, gdy kraj uniezależnia się od Związku Radzieckiego. Obrazom towarzyszy muzyka na żywo w wykonaniu czterech jazzowych muzyków. Cenzura w litewskiej telewizji skończyła się pod koniec lat osiemdziesiątych. Eter zalała fala tematów, sugestii i komentarzy nagromadzonych przez lata – każdy chciał zabrać głos. W obliczu braku formalnej wolności widzowie wkrótce zaangażowali się w poszukiwanie nowej tożsamości, bohaterów i wizji lepszej przyszłości. Muzyka komentująca ówczesne wydarzenia zanurza widzów w tragikomicznej opowieści o problemach, które rozpoczęły się trzydzieści lat temu i trwają do dziś. W utworze tęsknota za przeszłością ustępuje miejsca ironicznym interpretacjom brzmień lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, a pytania wywołane absurdalnymi powtórzeniami i sentymentalnymi wtrąceniami nieustannie pojawiają się w atmosferze kolażu: czy to wszystko stanowi poszukiwanie „litewskiego” charakteru, czy też jest to zwykła rutyna człowieka i życia codziennego? W spektaklu wykorzystano materiały wideo z archiwów Telewizji Litewskiej: fragmenty programów telewizyjnych Veidrodis (Lustro), Akistata (Twarzą w twarz), Vilnius ir vilniečiai (Wilno i mieszkańcy Wilna) oraz Sekmadienio rytą (W niedzielny poranek) z lat 1989–1991. Mówi się, że twórca w swojej pracy nieustannie rozwiązuje ten sam konflikt. Z roku na rok, z dzieła na dzieło – postacie i tematy ulegają zmianom, ale podstawowy konflikt pozostaje ten sam – czyżby naród postępował tak samo? – Birutė Kapustinskaitė, autorka sztuki Analiza materiałów archiwalnych sprzed trzech dekad pokazuje, że czas ma niewielki wpływ na tematy, o których mówimy. Nadmiar słów prowadzi do ich inflacji, w wyniku której tracą swoje znaczenie. Być może muzyka pomoże zrozumieć lub przynajmniej uchwycić ich sens. – Karolis Kaupinis, reżyser Wykorzystując archiwalne rozmowy, by opowiedzieć o ich / naszym narodzie oraz o tym, dokąd (nie) doszliśmy w ciągu ostatnich trzech dekad, twórcy spektaklu „Dariusz Radvila, syn Witolda” umiejętnie łączą współczucie z (auto)ironią. Być może właśnie w ten sposób udaje im się uchwycić tę wyjątkową narodową nadzieję, która pomogła nam przetrwać wieki, znosić cierpienia, podnosić się i żyć dalej. – Goda Dapšytė, 370